gül - cemal süreya - youreads

  1. gülün tam ortasında ağlıyorum
    her akşam sokak ortasında öldükçe
    önümü arkamı bilmiyorum
    azaldığını duyup duyup karanlıkta
    beni ayakta tutan gözlerinin

    ellerini alıyorum sabaha kadar seviyorum
    ellerin beyaz tekrar beyaz tekrar beyaz
    ellerinin bu kadar beyaz olmasından korkuyorum
    istasyonda tiren oluyor biraz
    ben bazan istasyonu bulamayan bir adamım

    gülü alıyorum yüzüme sürüyorum
    her nasılsa sokağa düşmüş
    kolumu kanadımı kırıyorum
    bir kan oluyor bir kıyamet bir çalgı
    ve zurnanın ucunda yepyeni bir çingene


    2. kıtayı okuyup geçmeyi gönlüm el vermiyor. tekrar tekrar tekrar ve tekrar