kalbim unut bu şiiri - ahmet erhan - youreads

  1. kalbim unut bu şiiri

    uğuldayan ve hep uğuldayan
    bir orman kadar üşüyorum şimdi
    yanlış rüzgârlar esiyor dallarımda
    yanlış ve zehirli çiçekler açıyor
    kanımda kocaman gözleriyle bir çığlık
    su ve ses kadar beklediğim
    ne kaldı geride, bilmiyorum
    uzanıp uyumak istiyorum gölgeme
    ve sarınmak o kocaman gözlerin
    uğuldayan rüzgârlarına
    bir acıyı yaşarım ve zehrinden
    çiçekler üretirim kömür karası
    uçurum kadar bir yalnızlık
    yaratırım kendime, atlarım
    anısı yoktur küçük rüzgârların

    yapraklarım yok artık kuşlarım yok
    büsbütün viran oldu dağlarım
    ezberimdeki türküler de savrulup gitti
    ömrümün karşılığı kalmadı sesimde
    sesimde yalnız ormanların gümbürtüsü

    yanlış, daha baştan yanlış
    bir şiirdi bu, biliyorum
    ve belki ömrümüzün yakın geçmişi
    bu kadar doğruydu ancak, kimbilir
    kalbim unut bu şiiri