• youreads puanı (10.00)
  1. gecenin içinden kopup gelen çığlık gibidir, terapi özelliği taşıdığı rivayet edilir.
  2. 1973 tarihli "dark side of the moon" albümünün beşinci parçasıdır. besteye göre yazılmış bir güftesi olmamakla birlikte şarkının içinde clare torry tarafından seslendirilmiş vokal de bulunur. genel olarak ölümü çağrıştırmasıyla bilinir. özellikle şarkının başında alt tondan duyulan bir erkek sesi şöyle der: " ve ölmekten korkmuyorum. ne zaman olacağı umrumda değil. neden ölmekten korkayım ki? bunun için bir sebep yok; bir gün gitmek zorundasın."
    bu sözler de kanımca ölümü sorgulatan bu eşsiz bestenin içinde güzel bir ayrıntıdır.
  3. pink floyd'Un bu parçası farkındaysanız biraz farklı; vokali yapan clare torry diye biri var ve parçaya katkısı alelade bir vokalistten bayağı fazla ve farklı.

    torry'nin anlatımına göre parçanın kaydı şöyle gelişiyor;

    torry o zamanlar (1973) profesyonel olarak vokalistlik yapıyor. çalıştığı bir stüdyoda, alan parsons (o zamanlar pink floyd'Un ses teknisyeni) torry'Nin katıldığı çalışmalarda sesini duyuyor ve bir gün torry'ye iş teklif ediyor. kendisine 30 pound veriyorlar ve bir parçaya vokal yapacağını söylüyor. torry kime, neye nasıl bir vokal yapacağını bilmiyor. stüdyoya gidiyor ve o arada grubun pink floyd olduğu söyleniyor. torry'Nin pek sevdiği bir grup da değilmiş o ara. neyse "iş iştir" diyor geliyor stüdyoya. kimse ne yapacağını nasıl yapacağını, ne istediklerini anlatmıyor. kadın da parçanın altyapısını o sırada bir kaç kez dinliyor ve "oh baby baby" gibi kendisinin o anda uydurduğu bir kaç kelimeyle altyapıya uygun bir şeyler söylemeye başlıyor. sadece o sırada david gilmour söz istemediklerini söylüyor. kendisine söylenen tek şey bu. bunun üzerine kadın "tamam diyor kayda geçin söyleyeceğim" diyor. ve söylüyor. sonra bir kez daha kayıt yapılıyor. gilmour daha geliştirebileceğini söylüyor ve 3. kez kayıt başlıyor ama kadın şarkının ortasında duruyor ve "daha iyisini yapamam üzerine bir şey koyamam" diyor. bir şey demiyorlar ve kadın "bye bye o zaman" diyip çıkıp gidiyor. o sırada "herhalde beğenmediler ve kimse de bu kaydı dinlemeyecek" diye düşünüyor ve konuyu kendi zihninde bitiriyor.

    bir kaç ay sonra evine yakın bir plakçının önünden geçerken pink floyd'Un albumü çıkmış diye görüyor ve içeri girip albüm katılımcılarının isimlerini okuyor ve kendi ismini de görüp şaşırıyor. o sırada söylediği parçanın ismi bile söylenmediği için o sırada öğreniyor. ve albumü satın alıyor (albüm 10 pound filansa kazandığı 30 poundun üçte biri gitti).

    5-6 ay sonra alan parsons'la bir yerde karşılaşıyor ve parsons "albümün satışları çok iyi gidiyor" diyor, torry de hangi albüm" diyor ve öğrenince "e hayırlı olsun" diyor. bir başka zaman roger waters'la karşılaştığında waters "o gün stüdyoda olan tatlı bir kazaydı" diyor.

    albüm tarihin en çok satılan albümlerinden biri olmakta ve 5-6 şarkıdan biri olan bu şarkıda kadının katkısı malum ve ama kadınla olan tüm ilişki bu kadar; 30 pound ve bahsettiğim birkaç diyalog. kadın da o dönemde üzerinde durmuyor konunun.

    clare torry daha sonra düşünce sisteminde bir değişikli olsa gerek 31 sene sonra 2004 yılında pink floyd'a dava açıyor ve yaptığı katkının vokalistlikten fazla olduğunu şarkının bestecisi gözüken richard wright'la birlikte kendisinin de besteci olarak kabul edilmesi gerektiğini iddia ediyor ve mahkeme torry'yi haklı buluyor. o tarihten sonra albümlerde kendisi de besteci olarak görünüyor ve besteci haklarına sahip oluyor.

    clare torry'Nin bu bahsettiğim açıklamalarına ilişkin link; https://www.youtube.com/watch?v=mIW7xZSlZoM
    a man