intihar ederken gelen yaşama sevinci - youreads

  1. geçen eylül intihar mektubu yazmaya karar verdim. oturdum 360 derece dönen bilgisayar sandalyeme. mektup yazmayı en son ilkokulda öğretmişlerdi. sevgili babaannem, sevgili annem diye başlardı mektuplar. nasıl başlayacağıma karar veremedim. kurşun kalemle yazsam sıkıntı olur mu acaba diye düşündüm durdum. defterin ortasından yırtıp kopardığım kağıda mektup yazasım gelmedi. zımbası çıkar, yırtardı yaprağı belki. güzel bir kağıt olmalıydı. temiz bir sayfa.

    bilahare evin içinde a4 kağıdı aradım durdum, yazıcının içine baktım belki kalmıştır bir şeyler diye. yoktu. baktığımı unutup tekrar baktım. yine yoktu. pijamamı çıkarıp pantolonumu giydim, üst pijamamı çıkarmadan üzerime ceketimi alıp hani şuradaki ilkokulun yanındaki kırtasiyeye gittim. bir top kağıt aldım intihar mektubu yazabilmek için. belki evdekiler kullanır diye düşündüm. bir kağıt 50 kuruş fakat bir top kağıt 15 lira. kârlı sonuçta.

    eve geldim. oturdum sandalyeme. kurşun kalemle intihar mektubu yazılmaz diye düşünüp tükenmez kalem aradım. kalemlikte yazan tükenmez kalem yoktu. lise yıllarımdan kalma bitmiş dolma kalem hala orada duruyordu. ucu paslanmıştı. mürekkepler yıpranmıştı ucunda. babam ev telefonuyla konuşurken sürekli bir şeyler çizme isteği duyardı düşüncesiyle ev telefonunun yanındaki telefon rehberinin yanında, üzerinde ilaç markası ismi yazılı, poposu mavi, enteresan bir tükenmez kalem buldum hissikablelvuku.

    nihayet intihar mektubumu yazacak bir kalem bulmuştum. oturdum 360 derece dönen bilgisayar sandalyeme. lalettayin bir tur döndüm. hoşuma gitti. elimde intihar mektubumu yazacağım kalem ve bir top kağıtla birlikte birkaç tur daha döndüm. yaşamak güzel şeydi doğrusu. biraz daha, biraz daha, biraz daha döndüm. yaşamaktan zevk alıyordum. neden intihar edeceğimi unuttum. sanki ba'sü ba'de'l-mevt, sanki doğmuştu kuyaş.