yokluğun - burhan özkalgay - youreads

  1. yokluğun

    yazmakta dindirmiyor içimdeki ateşi
    her doğan günle,
    yeni cümleler kuruyorum yokluğuna
    sandığımın aksine, bilmediğim
    yeni anladığım kelimeler öğreniyorum
    suya bakıyorum hayal ederken yüzünü
    su konuşmuyor, ben konuşmuyorum

    bu şehrin sahilleri tanıktır
    kendimi attığım çukura
    çukurumda ben, bende sen yok
    dudağımda sözler, yüreğimde hal yok
    uzanan eller var yokluğunda
    tanımadığım, bilmediğim, sevemediğim
    gel dediklerinde gidemediğim
    konuştuklarında cevap veremediğim
    tanıktır bu şehir, boş yere kahroluşuma