eylül, belki son - nuri demirci - youreads

  1. eylül; belki son

    güller vazgeçti, çocuklar büyüdü
    kuzeydeki vadiden geldi eylül
    belki birkaç sıcak gün daha
    sabahlarında üşüdüğüm

    epey uzağımda kaldı içimden geçen yol
    okunmuş bir kitaba kimseler dokunmuyor
    sığlaştı yüzümdeki gamze, kuytularım boşaldı
    toprak sert, yeni bir cümleye başlamak zor

    bacasındaki duman, duvarına yaslanmış ağaç
    bozmuyor kırdaki evin yalnızlığını
    akşam, ölü kuşlar gibi düşüyor bahçeme
    gece omzumda uykusu ağır, yorgun bir kızın kolları

    yaprakları anlıyorum, yere yaklaşan
    gökyüzünün dilini çözdüm
    geçtiğim yerdeydi cennet, şimdi
    buz tutmuş bir cehennemi yürüyorum

    güller vazgeçti, çocuklar bekliyor.