intihar taşı - robinson jeffers - youreads

  1. ölü arzunun vârisidir huzur,
    ya bolluk öldürdü karabatağı
    mutlu bir saatte, veya uyku veya ölüm
    boğdu onu hülyalı suların derininde,
    o ateşin külleridir huzur,
    o kralın vârisidir, o gezinin hanıdır.

    en sonudur ve en iyisidir ve amaçtır bu: öldük
    öyle sıkışık ki kıskanırsın bizleri
    ve batmakta hor görüden korkan gözkapakları.
    en şiriniydi ölüm günü selâmları.
    bırak kükresin borazanlar biri öldüğünde
    ve havai fişekler uçsun, bulmuştur insan talihini.

    gene de bu şekilde uzun ve acıklı
    açlıkta, bir parmak bile kaldıramazsın
    koparmak için ham meyveyi ve karanlıktan önce
    emekleyerek yetirmeye: hayat kırdı on kamçıyı
    sırtımda, kırdı inancımı, çaldı umudumu,
    cesaret anlaşmasını bozmadan önce