unutuş - octavio paz - youreads

  1. unutuş

    yum gözlerini, yitir kendini karanlıkta
    göz kapaklarının kırmızı yaprakları altında.

    gömül vızıldayan sesin
    düşen sesin halkalarına
    ve uzaklarda yankılan
    dilsiz bir çağlayan gibi,
    davulların çalındığı yerde.

    bırak kendini karanlığa,
    kendi etine gömül,
    kendi yüreğine;
    kemik, o mor şimşek,
    kamaştırsın gözlerini, kör etsin,
    mavi göğsünü göstersin akşam ışığı
    körfezler ve gölgeli koyaklar arasında.

    o sıvı karanlığında uykunun
    ıslat çıplaklığını;
    kıyıya kim bilir kimin bıraktığı
    gövdeni, o köpük danteli unut.
    sonsuz kadın, yitir kendini
    kendi benliğinin sonsuzluğunda,
    bir başka denizle buluşan bir deniz gibi
    unut kendini, beni unut.

    dudaklar, öpüşler, aşk, her şey yeniden doğar
    o ölümsüz, o yalın unutuşta:
    gecenin kızlarıdır yıldızlar.

    çeviri : ülkü tamer