1. sinemada, karanlık sahnelerin, kasvetin, gölgelerin bol bol yer aldığı, izleyici üzerinde psikolojik buhrana neden olan, makyajlarıyla, dekorlarıyla, diyaloglarıyla, replikleriyle, mekan ve mimarisi ve hatta kahramanların kendilerinde bile gotik bir hakimiyetin hissedildiği, çarpıcı ve kaotik bir anlatım biçimidir film noir.
    film noir'de gelende suç, cinayet, şiddet, hüzün, keder, korku, dramatik ve trajedik bir anlatım uslubu vardır.
    film noir sinema türü değildir bir sinema tekniği yahut tarzıdır. genelde bu tarzı lynch filmlerinde yoğunlukla görebiliriz.
    bir gerilim filmi , korku filmi , suç filmi, dram , hatta bilim kurgu türünden bir film bile film noir tarzından çekilmiş olabilir. fakat bu türlerden her filme de film noir diyemeyiz.
    dersek dahi " köpekgiller kedigillerdendir ve biz bugün halamgillere gideceğiz. fakat halamın bıyıkları o kadar gür ki kendimi amcamgillere gitmiş gibi zannediyorum" şeklinde saçmalamış oluruz.
    daha fazla saçmalamadan, film noire dair bir kaç örnek vermek ister deli gönül;
    se7en, dark city, the killers, fight club, sin city, pulp fiction, bug, mulholland dr, natural born killers, taxi driver, reservoir dogs, from dusk till dawn ve daha niceleri. peki no country for old men' e film noir diyebilir miyiz, belki de deriz.
  2. david lynch'in film çekmeyi sevdiği türdür. işin içine bir de zaman kavramını katıp daha da karıştırıyor kafaları.
    film noir hem geriyor, hem korkutuyor hem de bunalıma sokuyor, çok tuhaf bir havası oluyor. niye izleyelim diye düşünüyorsanız bir filmin bunu yapabilmesi izlenmeye değmez mi?
  3. film noir (kara film), 20. yüzyılın ilk yarısında çekilmiş genellikle amerikan çıkışlı psikolojik gerilim ve suç draması filmlere verilen addır. belirli bir çekim tekniği ve anlatım biçimini ifade eder. dönemin dışavurumcu avrupa sinemasından etkilenmiştir. yani; "hep dümdüz amerikan rüyası çekiyoruz, biraz da tombala çekelim." deyip sanata tutuşmuş. sonra da tutmuş.

    kara filmlerin birçok sahnesinde harici ışıklandırma ya hiç kullanılmaz ya da sadece baskın figürlerin detaylarını vurgulamak için belli belirsiz kullanılır. açık hava çekimlerinde gün doğumun ilk veya gün batımının son saatlerindeki alaca karanlık doğal ışık tercih edilir. figürlere eşlik eden uzun gölgeler kapkaranlık sahnelerin derinlik algısını pekiştirir. siyah beyazdır, görsel efekt barındırmaz.

    (bkz: alacakaranlık kuşağı)

    filmler, hem görsel hem de anlatımsal açıdan hakikatten karanlıktır. esasen sinema ve edebiyatta yeraltı anlatıma yakıştırılan "kara/karanlık" yaftası büyük ihtimalle film noir akımından türemiştir. tarihim zayıf, bundan çok emin değilim.

    the big heat (1953), the big sleep (1946), the killers (1946), desperate (1947), violence (1947), whiplash (1948), panic in the street (1950), behind the high wall (1956) ve city of fear (1959) öne çıkan kara filmlerden bazılarıdır.

    1960 ve sonrası, beyaz perdede yeni tekniklerin pırtladığı yenilikçi ve deneyci dönemde neo noir filmler filizlenmiştir. neo noir; çekim tekniklerini modernleştirmekle birlikte konu, anlatım biçimi ve atmosfer olarak kara film üretme kaygısındadır.

    david lynch, alfred hitchcock ve stanley kubrick ise neo noir akımının önemli temsilcilerindendir.

    şurada kara film'lerin listesi bulunmakta: list of film noir titles - wikipedia
    detaylıca: (bkz: neo noir)
  4. aklımda eraserhead ile yer etmiş film türü.
    korkunç, kasvetli, sıkıcı, adeta bir kabus izler gibi.
  5. 1940 ve 50'lerde önemli bir yer kazanmaya başlayan kara filmler, ilk zamanlarda amerikan sinema sektörü tarafından ayrı bir film türü olarak görülmemiştir. sinema tarihine bakıldığında kara filmler, ilginç bir şekilde fransız eleştirmenlerin bir keşfi olarak görülmektedir. bu keşif, ii. dünya savaşı döneminde fransa'da amerikan filmlerinin ithalatının yasaklanmasıyla temellendirilmektedir. amerikan filmleri, fransız pazarına ancak savaş sonrası hükümetler arası gelişen politikalar sonucunda girebilmiştir. böylelikle savaş döneminde ülkede gösterime giremeyen filmler, savaş sonrası izlenmiştir. fransız eleştirmenler de bu döneme ait filmleri ve buna bağlı kültürel çeşitliliği kısa bir zaman içinde tanımışlardır. bu durum eleştirmenlerin kara filmleri, diğer klasik hollywood filmlerinden ayırmalarını sağlamıştır.