geçerim - neyzen tevfik - youreads

  1. geçen gençlik günlerine yanmıyan
    yok gibidir, bense bakar geçerim.
    yoku vara, varı hiçe gömerek
    her solukta bir gam yakar geçerim.

    durulmadı gitti belirsiz başım,
    kardaşımdan başka herkes kardaşım.
    kader, zaman, kader, hicrân yoldaşım,
    dertli ırmak oldum, akar geçerim.

    devrin siyâseti pek saçma sapan,
    pişirdiği pazarlıklar çok yavan,
    matbu’atın ocağında kaynayan
    kazanlara bir kulp takar geçerim.

    araştırdım hakiykat notlarında,
    yok bir ma’na dehrin vur tutlarında,
    şi’rimdeki duygu bulutlarında
    bir şimşeğim, hicrân çakar geçerim.

    göz kapamam hiç bir tûr’un nûruna,
    perde açtım isrâfil’in sûruna,
    kalbimdeki yanan aşkın uğruna
    cehennemi yakar yıkar geçerim.

    anladın mı beni yakan o piri?
    neyle meyle bak ne yaptı fakîri
    ebedleri kucaklıyan esiri
    ma’na gibi deler, çıkar geçerim.

    bulamazsın cevherimi bir kânda,
    gömülüyüm bir mukaddes nihânda,
    gönlümdeki ışığımla bir anda
    yüz bin leylâ sever bıkar geçerim.

    neyzen gibi serserinin fakîyr’in
    mihrâbıyım içindeki zamîrin,
    men-rabbüke diyen münkir, nekir’in
    defterini dürer, tıkar geçerim.

    (tıp fakültesi hastahanesi - 1919)